Verslag van Hans Janssen, fietser.
(foto's van de Roparun staan in het menu foto's)

Onderweg is veel gebeurd. In blokken van 54 km liepen de teams om de beurt over de mooie stukken in Frankrijk. Maar ook de lange rechte weg (80 km) in België. Een vervelend stuk door het drukke verkeer en de slechte wegen.
Maar eerst terug naar de start. Vlak voordat Thean om 22.21 uur onder luide aanmoedigingen werd “losgelaten” had het hele team spontaan de polonaise ingezet. Maar wat wil je als ze net Brabant van Guus Meeuwis draaien.
Eerder op de avond werd de “concurrentie” bezocht: de teams uit Helmond en Oirschot. Zij zijn voor ons gestart, maar onderweg door ons ingehaald. Het team van Helmond in Antwerpen en het team uit Oirschot in de buurt van Oud-Beijerland. Opvallend was trouwens dat een van de teamleden van Helmond (clubgenoot Twan Peters) het parkoers aflegde in een RCL-shirt.

En dan onderweg, wat een feest is de ROPArun. Overal langs het parkoers staan teams en toeschouwers. Er is altijd wel iemand om je aan te moedigen en je even te ondersteunen. Langs de kant zie je midden in de nacht mensen koken of worden massages gegeven. 1 Kilometer verder is het diepe rust als een heel team op strechters onder een afdakje ligt te slapen.

Voor mij is zelf niets mooiers dan in het rustige gedeelte van Frankrijk, fietsend door de korenvelden, langzaam de zon te zien opkomen. Helaas bleef het niet zo onderweg. Op andere stukken werd het flink ploeteren heuvel op heuvel af, met een flinke tegenwind. Lastig werd het ook in Antwerpen, het parkoers over kinderkopjes was zwaar voor lopers en fietsers. Door het hoge tempo van de lopers raakten we zelfs even de weg kwijt. Maar gelukkig hebben we deze toch weer terug weten te vinden. Ondertussen nog meer verdwaalde teams de goede route gewezen.
Dan blijkt ook wel hoe belangrijk de fietsers zijn, ze moeten steeds opletten dat lopers de goede route gaan en dat hen onderweg niets overkomt. Dus opletten op verkeer, gaten in de weg en bij harde wind de loper uit de wind houden. En dat 4,5 uur achter elkaar, zonder pauze of rust. Dit betekent snel van de fiets voor een plasje of eten uit je tas te halen, in het donker zowel de kaart als de weg in de gaten houden. In de eerste etappe betekende dit dat ik na 5 km al met fiets en al in de berm lag. Gelukkig het enige valpartijtje onderweg.

Het stuk in België is iets om grotendeels te vergeten, maar niet de enthousiaste reacties van mensen en de feesten onderweg. Team A kwam door het dorpje Zele dat helemaal op zijn kop stond. Midden in de nacht een groot feest. Team B heeft vooral de feesten in Zeeland en Brabant meegemaakt. In Ossendrecht, Barendrecht en Oud-Beijerland waren massa’s mensen langs het parkoers om ons aan te moedigen. Onvoorstelbaar wat de ROPArun losmaakt, als team ga je door hagen van mensen die je een hand willen geven of je eten en drinken aanbieden. Roparunners zijn dan even popsterren of sporthelden.
Vermoeidheid voel je niet meer, alleen maar genieten.

Maar er gebeurd meer dan alleen maar lopen of fietsen. Bij iedere wisselplaats werd door Elly, Tinie en Henriette in recordtempo ervoor gezorgd dat niemand iets te kort komt. Verse koffie en broodjes en iedere dag een lekkere warme maaltijd. Petje af hiervoor
De lopers konden na hun etappes direct door naar de massagetafels van Joke en Marion. Zodat de spieren ook weer soepel gemaakt konden worden. Doordat we dit jaar een ruimer busje hadden, konden zij ook mee onderweg. Dit zorgde ervoor dat klachten al direct behandeld konden worden en hierdoor ook geblesseerden de Roparun konden afmaken. Door het grotere busje konden ook de dames van de catering de ROPArun van dichtbij meebeleven.
Zeker ook de complimenten aan de chauffeurs en navigators. Steeds zorgden zij ervoor dat de lopers op de goede plek op de goede tijd stonden. Van alle teamleden hebben zij waarschijnlijk nog de minste rust gehad. Steeds als een etappe is afgelopen moesten zij nog met het kleine busje doorrijden naar de volgende wisselplek. Maar dit is allemaal prima gegaan. Een hele prestatie om steeds maar opnieuw de juiste plek te vinden om te stoppen en veilig door het drukke verkeer te komen.

Is dan alles leuk aan de ROPArun? Nee!!
Want wat is er leuk aan om in een rijdende bus proberen te slapen. En als je eindelijk een uurtje hebt geslapen stapt Mies binnen met de mededeling dat we eruit moeten omdat het andere team over een half uur er weer is. Zeker na 2 nachten nauwelijks slaap en al 160 fietskilometers in de benen, wil je dan niet wakker worden. Maar zodra ik buiten kom en andere teams voorbij zie komen, slaat de vermoeidheid om en wil ik weer op de fiets. Even het andere team begroeten bij aankomst en dan weer snel op weg voor de volgende 54 km.
Ook niet leuk zijn de vele heuveltjes en soms steile/lange beklimmingen.
Maar dit alles weegt niet op tegen het gevoel van samen een grote prestatie te leveren, niet voor ons zelf maar voor al die andere mensen die minder geluk hebben.
Onderweg worden ROPArunners vaak bedankt door mensen die langs de kant staan. Een aparte ervaring.

Naast alle teamleden die actief bezig zijn geweest was dit jaar ook Radio Kontakt live aanwezig in de persoon van Dick Warbout. Overdag en ’s avonds onvermoeibaar bezig met het verzamelen van nieuws en houden van interviews voor de live uitzendingen van Radio Kontakt. We zagen Dick dan ook vooral bellend en druk pratend. De feiten werden soms wat smeuïger gebracht dan de werkelijkheid, maar het bracht ook wel sfeer en belangrijker nog het bracht de ROPArun binnen Laarbeek tot leven.  Ik vermoed wel dat een aantal teamleden thuis wat moeten uitleggen.
Ik ben in afwachting van de DVD-box van zijn commentaren.  

Nu heb ik bijna iedereen even genoemd, alleen Mies en Henk Roijackers nog niet. Mies was steeds alert en ook tijdens de rustperiodes bezig om de grote bus naar de wisselplaats te leiden. Henk als teamcaptain belangrijk om alles in de gaten te houden. Gelukkig zijn er geen calamiteiten geweest, waardoor hij kan terugkijken op een geslaagde ROPArun.

Als laatste (en misschien had ik daar mee moeten beginnen) willen we natuurlijk alle sponsors, familie en vrienden bedanken voor hun financiële bijdrage. Hierdoor is het mogelijk een mooi bedrag over te maken aan de Stichting ROPArun. En daar draaide het ook eigenlijk om.

Hieronder nog wat reacties van teamgenoten:

Hoi Hans,

Ik denk dat ik wel wat toe te voegen heb aan het stukje. Het was een onvergetelijke ervaring! Vannacht werd ik wakker en dacht meteen dat ik weer moest gaan lopen...zo ben ik er nog mee bezig.
Ik wil vooral het hele team bedanken en dan met name mijn teamgenoten, omdat ze het voor mij mogelijk hebben gemaakt om toch nog mee te lopen. Dankzij hen heb ik toch alles mee kunnen maken en daar ben ik ze echt heel dankbaar voor.
Natuurlijk ook door de behandelingen van Joke en Marjon, die we toch flink aan het werk hebben gezet.

Het teamgevoel vond ik echt onvergetelijk! Dikke pluim voor iedereen!

Groetjes, Maike.

------------------------------------------------------------

Hey “vrienden”

Iedereen hartelijk bedankt voor 3 geweldig leuke dagen. Ik heb van alles en iedereen genoten.
Hopelijk mag ik het nog eens meemaken.
Hier alvast wat foto’s die ik met de telefoon gemaakt heb. Ik stuur er zometeen nog wat. 

Groeten, Hans L.

------------------------------------------------------------
Hoi beste mensen,

Heb zojuist alle foto's bekeken op de RCL-site en het verslag gelezen (supersnel gedaan) en het was weer genieten.
Heb vandaag nog veel aan het afgelopen weekend moeten denken en het was in een woord: SUPER.
Terugkijkend was er voor mij niet een minpuntje. Vorig jaar vond ik het sanitaire ongemak nog het grootste probleem maar dat was dit jaar toch ook veel minder.

Ik vond het ook te gek om het stuk door Ossendrecht met de lopers mee te lopen, dat was echt kicken.
Ook het meerijden in de kleine busjes was erg leuk, je maakt toch wat meer mee van het hele spektakel.
Ik denk dat ik ook zeker namens Joke spreek als ik zeg dat we Isidoor nog steeds dankbaar zijn dat hij ons vorig jaar gevraagd heeft om mee te gaan met de ROPArun en uiteraard dat we dit jaar opnieuw mee mochten.

Ik ben blij dat ik mijn steentje heb mogen bijdragen aan het slagen van deze prestatie, die we toch maar mooi met z'n allen neergezet hebben. Want dat is denk toch ook het mooie ervan dat deze prestatie niet mogelijk is zonder een goede teamgeest en samenwerking.

Daar mogen we best trots op zijn.
Ik heb genoten van deze prachtige dagen met jullie.